uit de kast als HSP

May 06, 2015 14:57


HSP Stop and smell the roses Ik ben ondernemer, enthousiast en creatief. Ideeën springen in mijn hoofd en als ik er niet snel iets mee doe, ook weer snel eruit. Mijn energievoorraad is niet zo onuitputtelijk als de stroom aan leuke ideeën en spannende initiatieven en dat vind ik behoorlijk lastig! Neem nou slapen. Ik vind slapen best wel stom. Iedere 16 uur leg je je werk en leven stil om in bed te gaan liggen niks doen. Liever zou ik doorgaan, want de goede ideeën komen pas na tien uur ‘s avonds boven borrelen. Op dat tijdstip zijn alle zaken en taken geregeld en kan ik pas echt lekker beginnen. Maar ’s ochtends sta ik het liefste weer voor acht uur op om yoga te doen, uitgebreid te ontbijten en mijzelf voor te bereiden op de dag. Inmiddels snap ik dat ik keuzes moet maken. Mijn lichaam is gebaat bij regelmaat: de tijd nemen om te ontspannen en helaas ook niet te laat naar bed, regelmatig eten en tijd voor mijzelf alleen inrichten. Doe ik dat niet, dan heb ik veel minder draagkracht om de dingen te doen die gedaan moeten worden en voel ik me op zijn zachtst gezegd niet optimaal.

Ik merk dat aan:
  • gevoeligheid voor geluiden (ons huis grenst aan twee kinderdagverblijven voor kindertjes tot 4 jaar met speelplaats en ik werk vaak thuis);
  • prikkelbaarheid;
  • klunzigheid: spullen laten vallen, mijn tenen stoten;
  • het gevoel overzicht te verliezen over taken die ik te doen heb;
  • onregelmatige ademhaling;
  • hoofdpijn;
  • spierspanning in kaken en nek.

Als ik overprikkeld ben geraakt door gebrek aan slaap en rust kan ik lastig mijzelf weer terugbrengen naar een kalme modus. De prikkels die ik heb opgebouwd moeten eerst verwerkt worden en dat kost tijd. En die tijd wil ik niet nemen, juist als ik zoveel wil doen. Voor het weet zit ik in een vicieuze cirkel van overprikkeling en uit ervaring weet ik wat er kan gebeuren als dat te lang duurt: overspannen raken.

Spiegel

Nu weet ik al jaren dat er meer mensen gezegend zijn met een gevoelig systeem. Mensen die veel waarnemen en die al die waarnemingen ook weer een plekje moeten geven voordat ze weer gezond door kunnen gaan: HSP ofwel HoogSensitieve Personen. Ik ben niet zo dol op stempels. Voor mijn gevoel kan een stempel leiden tot een slachtoffer gevoel of tot stigmatisering. En daar heb ik niks aan. Toch helpt het mij af en toe om milder naar mijzelf te zijn als ik mijzelf bekijk in de spiegel van HSP. Een strak afgesteld systeem dat snel uit balans raakt, jazeker. Maar het geeft ook de openheid om ten volle te ervaren en te genieten van natuur, ontmoetingen met mensen, geuren en sferen. 

Veel mensen die ik in mijn praktijk ontmoet zoeken naar een balans tussen wat ze van binnen waarnemen en de dingen die ze in hun dagelijks leven willen doen. Ze zoeken naar vervulling van innerlijke behoeften en ervaren een drive om dingen anders te gaan doen. Ze ontdekken dat er aspecten in hun leven niet ‘rijmen’ met wie zij zijn. De aanwijzingen dat er een koersverandering nodig is komen van binnen uit. Veel de mensen in mijn praktijk zijn HSP en zoeken al of niet bewust naar manieren om om te gaan met die gevoeligheid en het te gebruiken als kompas, zonder in de overprikkeling terecht te komen.

In haar boek “Hoogsensitiviteit professioneel gezien” legt Annek Tol in directe taal uit hoe sensitiviteit als verklaring kan dienen voor het ontstaan van psychische en lichamelijk klachten. Mijn lijstje hierboven is een gevolg van overprikkeling van mijn zintuigen en een gebrek aan rust om de prikkels te verwerken. Je ziet ook in die lijst dat deze klachten vrij snel lichamelijk van aard worden en dat ze mijn functioneren behoorlijk in de weg kunnen zitten. 

Wat me tijdens het lezen van dit boek tot nu toe het meeste treft zijn twee dingen:
  1. Neem verantwoordelijkheid voor je sensitiviteit: verander je leefstijl en de klachten nemen af.
  2. Een ingewikkelde jeugd zorgt voor een verminderde psychische belastbaarheid van HSP.

Glas met dikke bodem

Het tweede punt legt Annet uit aan de hand van een glas. De belastbaarheid van een persoon kun je zien als een glas. Het glas wordt gevuld met de belasting die iemand ervaart, de leuke positieve ervaringen en prikkels die minder prettig voelen. Alles komt in het glas terecht. Zij maakt onderscheid tussen verschillende fasen van belasting: van dagelijkse prikkels, tijdelijke extra prikkels, een periode lang meer prikkels tot overprikkeling op de lange termijn. Ik zal hier nu niet uitleggen wat er in deze verschillende fases gebeurt. Daarvoor raad ik je aan het boek te lezen. Wat mij treft is dat de dikte van de bodem per persoon verschilt. Hoe traumatischer de jeugd, hoe dikker de bodem. En dus ook hoe minder belasting er in het glas past. Het glas van iemand met een ingewikkelde jeugd loopt dus sneller over. En Annek nodigt de HSP uit om voor de dikte van die bodem verantwoordelijkheid te nemen. Oef… 

Ik weet van mijzelf dat ik niet de persoon ben om na een drukke werkdag ook nog eens afspraken te plannen in de avond. Mijn weekends houd ik bewust leeg van vaste afspraken, omdat ik mijzelf de rust wil gunnen om op de dag zelf te kijken waar mijn pet naar staat. Toch kan ik me wel eens tekort voelen schieten als ik zie hoe anderen hun leven inrichten. Geen project is hen te gek. Ze hebben een mooie carrière en een blij gezin met toeterende kindertjes en gaan daarnaast nog eens vrolijk in een vakantiehuisje met drie andere bevriende gezinnen. Zo gezellig! 
Blijkbaar is er iets mis met mij, denk ik op zulke momenten. Ik wil alleen zijn na een drukke dag, ben uitgeput na een vergadering (er gebeurt zoveel meer dan er uitgesproken wordt) en moet er niet aan denken om mijn vakantie te delen met meer mensen dan mijn vriend.

Nu merk ik dat ik in een fase kom waarin ik nog meer voor mijzelf mag gaan staan. IK BEN EEN HSP. Zo, dat is er uit. Ik ben reuze gezellig met andere mensen, heb zeer dierbare vrienden van wie ik enorm houd en ik ben dankbaar voor het werk dat ik doe. Maar soms trek ik de stekker er uit. Neem ik ’s avonds mijn telefoon niet op en blijf ik de volgende dag thuiswerken in pyama. Op die manier blijf ik binnen mijn eigen grenzen en kan ik genieten van de dingen die ik doe.

Werk en HSP

Mijn collega energiewerkers zijn vaak ook HSP. Zij merkten, ook voordat zij begonnen met allerhande cursussen en opleidingen, dat zij meer waarnemen dan anderen. De dingen die niet gezegd worden, maar wel gedacht. Emoties van mensen zomaar op straat. Sferen in ruimtes en soms ook intuïtieve waarnemingen van wat er zal gebeuren of juist van wat een ander heeft meegemaakt. De uitdaging lag er ook voor mij in om juist niet alles te voelen van wat er op me heen gebeurt en met mijn aandacht bij mijzelf te blijven. 
In mijn praktijk is mijn sensitiviteit een groot voordeel. Ik kan helder waarnemen wat het verhaal is van iemand die op de stoel tegenover mij zit en ben getraind om die waarneming vervolgens ook los te kunnen laten wanneer het consult in afgelopen. 

Ook in mijn werk als projectmanager maak ik dankbaar gebruik van mijn kwaliteiten. Ik voel wanneer een project niet stroomt of wanneer er weerstand in het team is. Ik gebruik die informatie om bij te sturen als het nodig is en om koers te bepalen. 

Als docent en trainer neem ik waar wat de grondstemming is van de groep en stem mijn programma daar op af. Ik heb ervaren dat ik door de dikte van de bodem van mijn glas niet de docent ben die van acht uur ’s ochtends tot drie uur 's middags vijf dagen in de week les wil geven. Dan is mijn koek te snel op. 

Aan de andere kant ben ik minder bang geworden voor overprikkeling. En minder bang om af en toe onhandige keuzes te maken. Soms stroomt mijn glas over. Dan neem ik een stapje terug, kruip ik vroeg in bed. Dan herzie ik grote plannen en breng ik ze terug tot wat wel haalbaar is, doe ik mijn yoga en vind ik mijn adem terug. Dan neem ik de tijd om aan de rozen te ruiken die ik op mijn pad vind en pak ik daarna de draad weer op.


Tags: HSP, energiewerk

Meer posts over dit onderwerp:

comments powered by Disqus
Facebook Twitter Pinterest Plus